Posłuchaj pan, panie podróżny, co się zdarzyło na Próżnej: mieszkała tam Jagna dobra i czysta, i chodził do niej Jan kancelista. Akurat to była niedziela, kręciła się karuzela, zabrał tam Jagnę kochanek czuły i całkiem zm±cił jej miły umysł. Oczy tej małej, jak dwa błękity, my¶li tej małej - białe zeszyty, a on był dla niej, jak młody bóg, żebyż on jeszcze kochać mógł... A lato, jak bywa w Warszawie - młodym służyło łaskawie. On j± zabierał nieraz na łódki, a ona jego leczyła smutki. Posłuchaj pan, panie wędrowny: nastał ten dzień niewymowny - odszedł bez słowa kochanek podły, na nic się zdały płacz jej i modły. Oczy tej małej, jak dwa błękity, my¶li tej małej - białe zeszyty, a on był dla niej, jak młody bóg, żebyż on jeszcze kochać mógł... Poci±gi nie odchodz± ni statki - ona nie wróci do matki. Ktoby uwierzył w całym Makowie, że dla niej ¶wiatem był jeden człowiek? Przez niego więc siebie zabiła ta, co z miło¶ci tańczyła... Bóg jej wybaczył czyny sercowe i lody podał jej malinowe. Oczy tej małej, jak dwa błękity, my¶li tej małej - białe zeszyty, a on był dla niej, jak młody bóg, żebyż on jeszcze kochać mógł... Posłuchaj niewierny kochanku, co nienawidzisz poranków: wróci do ciebie jeszcze ta trumna, gdzie leży twoja kochanka dumna. Bo taki, co kochać nie umie - przegra, choć wszystko rozumie. Bóg cię pokarze sw± nieczuło¶ci± za to, że¶ gardził ludzk± miło¶ci±. A ty¶ był dla niej więcej, jak Bóg, pokłoń się do jej martwych nóg...